paardrijvakantie

Hongarije 1998

...waar het allemaal begon

In 1998 zijn we voor het eerst met de groep op vakantie gegaan. Deze 'kern' groep bestaat uit Marjolein, Renske, Raymond, Marc en Marlet.
We hebben eerst een week een huisje gehuurd in Síofok, aan het Ballatonmeer en daarna zijn we naar de Mókany Lovas Club in Százhalombatta gegaan, waarvanuit we een week een trektocht te paard ('trail') gedaan hebben door het Hongaarse landschap. Tijdens deze trail hebben we o.a. Manon leren kennen.
Klik hier voor Raymond's reisverslag...

Dag paardenliefhebbers!

Samen met 4 andere Fearless Globetrotters (Marjolein, Renske, Marlet en Marc) wilden ik een wat actievere en avontuurlijke buitenrit maken. Na wat speurwerk kwamen we terecht bij Time-Out Reizen in Zoetermeer. In de brochure stond de uitdaging, de "Velence Trail". Een 8 daagse reis waarin een 6 daagse trail in het Velence gebergte of de Apaj puszta is verwerkt. We hebben er meteen even een weekje aan vast geplakt om ook nog even Boedapest te bekijken.

Nou.... dat hebben we geweten. De tweede dag in Boedapest hebben ze dus onze auto "geleend" (Crysler Voyager) en nooit meer terug gebracht. Leuk begin van de vakantie was dat! Maar goed, de week paardrijden moest nog komen dus daar hadden we onze zinnen maar op gezet. Gelukkig lagen onze spullen in de vakantie bungalow, dus we waren niet gedwongen onze vakantie te beëindigen.

Met onze tijdelijk gehuurde Seat Ibiza, vol gepakt met 5 man/vrouw en bagage (vraag me niet hoe), kwamen we aan op de hoeve. We werden hartelijk ontvangen door Rob en Saskia (Nederlanders) en Miki en Kati (Hongaren). Met z'n vieren runnen ze de manege. Ook waren er nog 2 andere dames die samen met ons de trail zouden gaan rijden.

Na alle grote verhalen over wat er allemaal was gebeurd daagde Miki ons uit voor een uurtje rijden langs de Donau. Nou dat lieten we ons geen 2 keer vertellen. Het begon rustig met een
drafje en wat stappen maar toen wilde Miki wel even weten wat ons niveau was: een rengalop dwarsdoor struiken en kronkelige paadjes naar de top van een heuvel was het gevolg. Eenmaal boven besefte ik pas dat ik zonet mijn snelheidsrecord te paard had verbroken. Maar het was wel gaaf! Gelukkig bleek dat iedereen het tempo aankon en dat er dus geen grote verschillen waren
tussen de ruiters onderling. Ik dacht dus dat we al stappend naar de hoeve zouden terugkeren, maar nee hoor... dus niet. We naderden een open weiland met daarachter de manege. Miki had er grote lol in en riep alleen maar "GO!" en roets... weer een nieuw snelheidsrecord! We waren meteen ontgroend. ' s Avonds hadden we een leuke barbecue met veel anekdotes.

De volgende ochtend zijn we aan een trail van 4 uur begonnen. Hij liep langs de Donau en langs vele dorpjes. Op een gegeven moment passeerden we een kudde schapen. "Opperschaap"
dacht van: "leuk! Zo'n groep ruiters bij elkaar: ik wil ook mee!" Met als gevolg dat wij in no-time een kudde van 30 schapen in galop achter ons aan hadden. Ik wist niet dat schapen zo hard konden lopen. Onderweg hebben we nog even een drankje genomen bij een restaurant (alles is overigens inclusief) en zijn toen met de pont de Donau
overgestoken. Dit was een leuke ervaring: 8 paarden op een pont! Terug op de hoeve begon ik toch wel een beetje wat spieren te voelen. De volgende dag zou de trail pas echt beginnen dus lagen we op tijd in bed.

De eerste dag van de trail zou leiden naar een manege in het Velence gebergte zodat de paarden, en ook wij, goed konden worden verzorgd. De tocht ging door maïs velden, beekjes en stukken ongerepte natuur. We 'probeerden' onze lunch te nuttigen bij een pizzeria. De productie capaciteit lag echter op 2 pizza's per 15 minuten. Dus je raadt het al: na een uur hadden we pas allemaal een pizza op.

De volgende dag leidde onze trail naar een boer met een grote hooizolder. Het was prachtig weer: zo'n 25 graden en een lekker windje. We hadden deze dag een stukje bos op het programma. Dat was echt schitterend, dwars door een stuk jungle waar de zon doorheen probeert te schijnen. Ik liep met mijn paard wat achteraan en kon zo mooi de hele groep overzien. En dat was een mooi gezicht om al die paarden door de struiken een heuvel af te zien gaan. 's Avonds sliepen we dus op een hooi zolder bij een boer dat had ook wel wat. Als je niet tegen het hooi kon was er een alternatieve slaapplek. Ik begon nu trouwens steeds meer spieren te voelen op plaatsen waarvan ik het bestaan niet eens wist.

De volgende dagen liepen we eerst naar een manege met een Hotel (lekker douchen) en vervolgens naar een tentenkamp. Je komt onderweg heel veel leuke plaatjes tegen. De lunch werd die dagen door Rob verzorgd en dat was uitstekend te noemen. In the middle of nowhere kwam hij met zijn jeep met trailer en dan had hij water en voer voor de paarden en een complete tafel met
banken met diverse lekkernijen voor de ruiters. Miki is trouwens een goede moppentapper dus lol onderweg was verzekerd. Toen we vrijdag terug op de hoeve kwamen heb ik meteen een duik in het zwembad genomen...heerlijk! We waren overigens 1 uur eerder terug dan gepland omdat wij en de paarden die dag zin hadden in een paar pittige galopjes.

De dagen hierna hebben we nog veel lol gehad op de hoeve en ook wat flessen champagne soldaat gemaakt. De laatste avond ontaardde daardoor in een heuse dance party.

Kortom een geweldig avontuur en ik spreek namens al mijn paarden vrienden. En wij zijn zeker van plan om nog eens terug te keren naar Mokany Lovas Club/Toth-Tanja in Hongarije.

Raymond Rijs